U oblasti Sibira vječni led zauzima više od milion kvadratnih kilometara. Zapravo, zauzimao je. Zbog globalnog zagrijavanja stotine kvadratnioh kilometara transformišu se u mala jezera i smrdljive bare.

Rezultati ruskog naučnika Sergeja Kirpotina (Državni univerzitet u Tomsku) i Judith Marquand (Oxford) nedvosmisleno su utvrdili da se na području većem od Francuske i Njemačke zajedno otapa led. To naravno nije kraj problema. Naglo otopljavanje, koje je počelo prije tri-četiri godine, vjerovatno će osloboditi ogromne količine metana mjerene u milijardama tona, što će prouzrokovati dramatične poremećaje u ionako poremećenoj atmosferskoj ravnoteži.

Veoma slična situacija već je registrovana na Aljasci gdje se broj novonastalih jezera teško može uopšte prebrojati. Ukoliko se nastavi sadašnji trend otapanja leda na Aljasci, jezera će se prosto preliti u Arktički okean i tako izazvati velike poremećaje nivoa mora i okeana na globalnom nivou.
Sibirski led nastao je na kraju zadnjeg ledenog doba, prije 11.000 godina. Od onda se u njemu skuplja metan i najviše ga ima nataloženog u površinskom vječnom ledu. Procjenjuje da samo u Sibiru ima oko 70 milijardi tona metana, ili četvrtina svih naslaga ovog gasa na Zemlji. Zagrijavanjem se površina isušuje, metan oksidira i na kraju se u atmosferu oslobađa kao karbon dioksid. U slučaju da tlo ostane vlažno, kao što je sada slučaj u zapadnom Sibiru, metan se oslobađa direktno u atmosferu. Najgore od svega je što je metan, kao staklenički gas, čak 20 puta potentniji od karbon dioksida .

Termokarsk

U procesu poznatom kao termokarsk, povećanje temperature izaziva podizanje leda, čime se nabora glatka površina vječnog leda. Kada se led počne topiti, voda se skuplja u tim naborima na površini, stvaraju se bare koje se ne mogu isušiti zbog smrznutog tla ispod sebe. Bare rastu sve dok ne dosegnu veličinu jezera, ispod kojeg se prije ili kasnije otopi sav led i čitava vodena površina nakon toga jednostavno propadne u zemlju.

Arktička oscilacija

Zapadni Sibir je oblast koja se najrapidnije zagrijava na planeti (čak 3 stepena celzijusa u posljednje četiri decenije) što je izazvalo ekološko klizište čiji je proces nepovratan. Sadašnja naučna saznanja su nedovoljna da bi se tačno utvrdili razlozi i dimenzije otopljavanja, ali se vjeruje da je zagrijavanje kombinacija ljudskih uticaja na promjenu klime, cikličkih promjena u atmosferskoj cirkulaciji poznatoj kao Arktička oscilacija, uz povratni efekt koji uzrokuje otapanje leda, a to je izlaganje golog tla i okeana Sunčevim zrakama. Golo tlo i okeanska voda apsorbiraju puno više toplote od bijelog leda i snijega, što onda opet dovodi do bržeg otapanja, većeg zagrijavanja i tako u krug.