Akademski slikar, rođen je 1. januara 1940. godine u Bosanskom Petrovcu. Slikarstvo je diplomirao na Akademiji likovnih umjetnosti (ALU) u Ljubljani 1963. godine, u klasi profesora Maksima Sedeja. Postdiplomski studij grafike kod profesora Rike Debenjaka dovršava 1965. godine. Kolektivno izlaže od 1961. godine, a prvu je samostalnu izložbu imao već 1965. godine u Gradskoj galeriji u Ljubljani.

Od tada započinje umjetnikovo višestrano predstavljanje javnosti. Vanredni profesor na Akademiji likovnih umjetnosti u Sarajevu postaje 1978. godine. U međuvremenu se profesor Berber svrstava među najpoznatije i najtraženije savremene svjetske umjetnike, a njegovi radovi su postali sastavni dio brojnih javnih i privatnih zbirki, kao i muzeja u čitavom svijetu, između ostalih i Tate Gallery u Londonu.

Vrsnost slikara i ilustratora predstavio je ilustriranjem brojnih značajnih knjiga, za koje je dobio najviše međunarodne nagrade. Njegova su scenografska rješenja prezentirana na pozornicama u Sarajevu, Zagrebu i Vašingtonu. Autor je crtanog filma "Tempo secondo", u proizvodnji "Zagreb filma”, 1980-1985. godine. Zapoevši sa 1966. godinom pa do danas, dobio je pedesetak umjetničkih nagrada, među kojima su i nagrade gradova Sarajeva i Banja Luke, više nagrada u Zagrebu, Beogradu i Rijeci te značane nagrade u Dubrovniku, Trstu, Sao Paolu, Alessandriji, Varni, Firenci, Tokiju, Nju Delhiju, Krakowu (Trijenale 1997. godine)

Opsežne monografije objavljene su 1980. i 1985. te 1997. godine u izdanju Sol Intercontinental, Ljubljana. Od 1992. godine živi i radi u Zagrebu.

Ono što obilježava Berberov rad je njegova crtačka vještina. On crta s fluencijom i samouvjerenošću kakva je potpuno nestala na prostoru Zapadne Evrope i SAD-a. Njegove forme posjeduju punoću i solidnost kojom se uspijeva izraziti tek još par umjetnika u čitavom svijetu. Vjerovatno mu je odrastanje i posmatranje rada svoje majke, veoma cijenjene tkalje, izgradilo osjećaj za teksturu koja je na slikama veoma bitan element- uvijek živa i opipljiva. Tipična za sve njegove slike je fragmentacija- motivi i scene klize jedni u druge što čini njegove kompozicije polifoničnim.

Karakteristično za post-modernu, ova djela izgledaju kao nedovršena- svaka slika sadrži element koji, kao da je, zubom vremena, izgubio na smislu, prazninu koja, kao da je nenamjerno ostavljena i tek čeka da bude doslikana ili restaurirana. Slijedom svog impulsa ka klasicizmu, Berber oslikava figure Grčkih i Rimskih legendi, što je takođe prepoznatljiva tendencija moderne umjetnosti- tendencija koja kroz ambleme 19-og vijeka izražava revolt prema avangardi.